قبل و بعد پای دیابتی

قبل و بعد پای دیابتی

پای دیابتی:

بسیاری از عوارض موثر بر بیماران دیابتی از نظر روانی و اقتصادی از نظر گانگرن اندام و خطر مرتبط با قطع اندام عمده خطرناک تر نیست. فاکتورهای زیادی برای  پاتوفیزیولوژی زخم پای دیابتی وجود دارد.

پاتوفیزیولوژی:

در پاتوژنز متابولیکی و بیومکانیکی ، مشخصه ترین ویژگی متابولیکی در دیابت نوع I و II ، قند خون است. افزایش قند خون از چهار طریق زیر اثر مخرب خود را بر روی بافت نشان می دهد. اینها؛

الف) مسیر پلیول ؛ گلوکز توسط آنزیم آلدوز ردوکتاز به سوربیتول کاهش می یابد. تجمع سوربیتول در سلول باعث افزایش بار اسمزی شده و باعث آسیب غیر قابل برگشت سلول می شود.

ب) مسیر دی آسیل گلیسرول – پروتئین کیناز c ؛ پروتئین کیناز c تنها آنزیمی است که در داخل سلول فعال می شود. با فعال شدن این آنزیم تغییرات ساختاری در ساختار عروقی و به خصوص در لومن رخ می دهد.

ج) گلیکوزیلاسیون غیر آنزیمی؛ گلیکوزیلاسیون بیش از حد در نتیجه پیوند کووالانسی آلدوزها با گروه های آمینه واکنش پذیر اتفاق می افتد.

د) افزایش کاتابولیسم پروتئین ؛ تعادل پروتئین منفی بر روند بهبود تأثیر منفی می گذارد.

قبل و بعد پای دیابتی

نوروپاتی:

نوروپاتی محیطی ، از جمله مسیرهای حرکتی ، حسی و خودمختار ، اصلی ترین ناهنجاری است که باعث زخم پا در بیماران دیابتی می شود. ادم اندونورال و جریان آکسوپلاسمیک آهسته در اختلال عملکرد عصب به نام “نوروپاتی محیطی دیابتی” نقش دارند.

بیماری عروقی:

بیماری عروق محیطی ممکن است در تداوم زخم پای دیابتی در برخی از بیماران نقش داشته باشد ، اما همچنین مشخص است که هیچ علاقه عمده اتیولوژیکی وجود ندارد. بیماری در تنه تیبیوپرونال رخ می دهد بدون اینکه بر گردش خون پدال بسیاری از بیماران دیابتی تأثیر بگذارد. این “محافظت از پدال” مفهوم مهمی است و به همین دلیل نتایج عالی در جراحی پیوند بای پس مچ پا یا پشت پا حاصل می شود. جریان شریانی کافی برای اطمینان از بسته شدن موفقیت آمیز زخم در این بیماران است.

همورولوژی:

جریان خون بیماران دیابتی به دلیل افزایش ویسکوزیته خون و ناهنجاری های تغییر شکل در گلبول های قرمز تغییر می کند. از بین فاکتورهای مختلفی که باعث ویسکوزیته بالای خون می شوند ، تجمع پلاکت ها ، تجمع گلبول های قرمز و افزایش سطح فیبرینوژن در بیماران دیابتی به خوبی اثبات شده و علت بسیاری از تغییرات است.

قبل و بعد پای دیابتی

ایمونولوژی:

اختلال عملکرد سیستم ایمنی هم به واسطه سلول و هم به واسطه هومورال در بیماران دیابتی دیده می شود. یک شکاف کوچک در سطح کف پای دیابتی باعث ورود باکتری ها می شود.

بیومکانیک:

تا 35٪ بیماران دیابتی علائم نوروپاتی محیطی قابل توجهی دارند و بیشتر آنها دارای ناهنجاری های راه رفتن هستند. جدی ترین شاخص این وضعیت نوروپاتیک ، پای Charcot است.

ارزیابی قبل از عمل:

  1. ارزیابی سیستمیک:

بیشتر این بیماران همچنین بیماری های عروق مغزی ، ریوی و کلیوی دارند.  قبل از شروع بازسازی جراحی باید تلاش شود تا به طور سیستماتیک وضعیت بیمار بهینه شود. کنترل ضعیف گلوکز ، که با سطح بالای هموگلوبین A1c سرم مشخص می شود ، باید اصلاح شود تا ناهنجاری های همراه خونریزی و ایمنی را بهبود بخشد.

قبل و بعد پای دیابتی

  1. آنالیز رادیولوژی:

قبل از برنامه ریزی برای هرگونه مداخله در پا ، باید رادیوگرافی ساده استخوان تهیه شود. تکنیک های تصویربرداری سه بعدی با وضوح بالا می توانند اطلاعات بیشتری در مورد آناتومی غیر طبیعی استخوان فراهم کنند. پس از ارزیابی فیلم ، بیشتر بیماران تحت اسکن هسته ای قرار می گیرند ، که این یک روش گمراه کننده و غیرضروری است. این مطالعات به طور کلی در بیماران مبتلا به دیابت بدون زخم  در سطح مچ پا ، میانه پا و جلو پا مثبت است.

صرف نظر از روش رادیولوژیکی مورد استفاده در تشخیص استئومیلیت ، بیوپسی استخوان قبل از تصمیم به استفاده از آنتی بیوتیک در درمانی طولانی مدت ضروری است.

  1. ارزیابی عروقی:

مطالعات عروقی با بررسی فیزیکی دقیق تغییرات پوستی آتروفیک مرتبط با ایسکمی مزمن و تغییر رنگ پوست ناخوشایند با نارسایی عروقی طولانی مدت آغاز می شود.  اندازه گیری فشار اکسیژن از طریق پوست از جمله روش های قابل اعتماد است. به طور معمول ، TcPO حدود 80٪ فشار اکسیژن شریانی است و به طور کلی بالاتر از 55 mmHg است. در مواردی که این مقدار به کم تر از 320-20 میلی متر جیوه برسد ، ترمیم زخم بدتر می شود.

  1. ارزیابی عصبی:

در بیماران دیابتی ارزیابی دقیق پزشکی از نقایص حسی و حرکتی باید قبل از هرگونه روش بازسازی انجام شود.  ارزیابی حسی پا در معاینه عصبی مهم است.

قبل و بعد پای دیابتی

  1. تجزیه و تحلیل راه رفتن:

اکثر نامزدهای ترمیم بافت نرم دارای ناهنجاری در راه رفتن هستند. ارزیابی از راه رفتن قبل از عمل باید شامل اندازه گیری خم شدن مچ و تجزیه و تحلیل رایانه ای راه رفتن باشد.

اولین قدم در ارزیابی زخم دیابتی تعیین عمق زخم است. طبقه بندی واگنر به طور گسترده ای در ارزیابی زخم دیابتی پذیرفته شده است.

زخم های ایسکمیک: شایع ترین علامت در بیماران دیابتی مبتلا به اختلالات گردش خون ، زخم های دردناک و غیر بهبود است که در مدت زمان کوتاهی بروز می کند. یافته های معاینه فیزیکی شامل کاهش و یا عدم وجود نبض پا ، رنگ پریدگی پا  و ریزش مو است.

Source: www.mustafadeveci.com

مقالات

آنتی بیوتیک برای عفونت پای دیابتیپانسمان زخم پای دیابتیدرمان قطعی زخم پای دیابتیزخم‌ پای دیابتیسیاه شدن پای دیابتیعفونت پای دیابتیعکس زخم پای دیابتیعلائم پای دیابتیقبل و بعد پای دیابتیورم پای دیابتی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *