در مواردی که انتظار می رود زخم بهبود یابد ولی با وجود مراقبت و درمان صحیح ظرف 8-6 هفته بهبود نمی یابد ، از آن به عنوان “زخم مزمن” یاد می شود. برخی از عوامل بهبود زخم را به تأخیر می اندازد و آن را پیچیده می کند:

  • دیابت: هر دو اثر کوتاه مدت و بلند مدت دیابت ، بهبود زخم را مختل می کند. کاهش حس و جریان خون عروقی ، حفاظت و تغذیه زخم را مختل می کند.
  • عفونت
  • داروها: استروئیدها (داروهای کورتیزون) و برخی داروهای شیمی درمانی از ترمیم زخم جلوگیری می کند.
  • اختلالات تغذیه ای: کمبود پروتئین- کالری ، کمبود روی و ویتامین A ، C  باعث تاخیر در ترمیم زخم می شود.
  • مرگ بافت: اگر نكروز بافت (مرگ) به علت مشكل گردش عروق يا تشعشع رخ دهد ، زخم بهبود نمي يابد.
  • هیپوکسی: کاهش جریان خون به دلیل فقدان خون داخل عروقی ، درد یا محیط سرد ، درمان را مختل می کند.
  • کشش بیش از حد در لبه های زخم ، بهبود زخم را مختل می کند. مرگ بافت رخ می دهد.
  • زخمی دیگر
  • حرارت کم
  • چاقی
  • بی حرکتی (مانند زخم بستر) و فشار
  • استعمال دخانیات و الکل
  • استرس روانی و بی خوابی
  • عدم رعایت بیمار

عواملی که سبب تاخیر در بهبود زخم های مزمن می شود

انواع زخم های مزمن:

  1. نارسایی شریانی
  2. نارسایی وریدی
  3. نوروپاتی: در نتیجه آسیب عصبی است
  4. زخم های فشاری
  5. زخم های سرطانی
  6. پرتودرمانی
  7. تروآمبولی (لخته شدن)
  8. کم خونی داسی شکل
  9. زخم ناشی از استئومیلیت

درمان زخم های ناشی از دیابت:

در افراد مبتلا به دیابت ، حتی کوچک ترین زخم در بدن مهم است. نظارت و درمان دقیق مورد نیاز است. بهبود ضعیف یا تاخیر در زخم های مبتلایان به دیابت زندگی روزمره را دشوار می کند.

زخم های مرتبط با دیابت به دو صورت ایجاد می شود:

  1. علل داخلی: زخم های پوستی ، ناخن های رشد کرده در گوشت ، پینه ها می توانند باعث شکسته شدن پوست و یا باف تهای اطراف و ملتهب شدن آن شوند.
  2. علل خارجی: بریدگی ، زخم جراحی ، سوختگی ، ضربه ، کبودی

علائم و شکایات زیر را می توان در زخم های مربوط به دیابت مشاهده کرد:

  • کاملاً بدون درد یا درد مزمن
  •  تورم ، قرمزی ، گرما ، درد و از دست دادن عملکرد
  • ترشحات ، بوی بد ، آبسه و بافت مرده
  • بی حسی 
  •  تب و/ یا لرز

وقتی به زخم های دیابتی اشاره می شود ، زخم های پا بیشتر به ذهن می آید. تا 15 درصد از بیماران دیابتی دچار زخم پا می شوند. قطع عضو (بریدن انگشتان دست ، پا و …) در 14 تا 24 درصد از افرادی که به دلیل دیابت در پا زخم دارند ضروری است. زخم پا یک بیماری قابل پیشگیری ، اولین فرایند زخم های قطع عضو است. بیشتر قطع عضوهای اندام تحتانی به غیر از ضربه ناشی از زخم های دیابتی است.

عواملی که سبب تاخیر در بهبود زخم های مزمن می شود

در افراد مبتلا به دیابت، زخم ها به سه دلیل شایع تر هستند:

  1. هنگامی که آسیب عصبی (نوروپاتی) رخ می دهد ، ممکن است بیمار مبتلا به دیابت یک بریدگی یا زخم ساده را تا بدتر شدن و التهاب احساس نکند . بسیاری از افراد مبتلا به دیابت با وجود اینکه پاهای خود را با  یا بخاری یا آب جوش می سوزانند ، متوجه آن نمی شوند.
  2. به دلیل تضعیف سیستم ایمنی ، مکانیسم های دفاعی طبیعی بدن ممکن است از بین برود و حتی یک زخم ساده می تواند به یک زخم عمیق عفونی تبدیل شود.
  3. به دلیل تنگ شدن عروق خونی ، بیماران مبتلا به دیابت در معرض خطر بیشتری برای ایجاد زخم ، به ویژه در پا هستند. در عین حال ، از آنجا که جریان خون کم تری در این مناطق وجود دارد ، خطر التهاب و خطر مزمن شدن زخم به دلیل عدم بهبود افزایش می یابد.

کدام بیمارها بیشتر در معرض ابتلا به زخم پا هستند:

  • کسانی که به مدت طولانی دیابت  و انسولین درمانی دارند
  • سالمندان
  • کسانی که سطح اقتصادی و اجتماعی پایینی دارند
  • افراد مبتلا به بیماری های کلیوی ، چشمی ، عصبی ، قلبی مرتبط با دیابت
  • مبتلایان به اختلالات گردش خون (مشکلات عروقی)
  • سیگاری ها و مصرف کنندگان الکل
  • کسانی که تغییر شکل پا دارند
  • کسانی که زخم پای قبلی دارند

پیشگیری از زخم های دیابتی:

  1. کنترل دیابت (حفظ سطح قند خون در حد نرمال یا نزدیک به مقدار طبیعی با دارو یا انسولین درمانی) ، ادامه رژیم مناسب ، ورزش منظم
  2. توجه به مراقبت و نظافت پا ، بررسی روزانه ، انتخاب کفش مناسب ، جلوگیری از مرطوب شدن یا خشک شدن بیش از حد پا
  3. جوراب های تنگ ، نخی و تمیز بپوشید. 
  4. به مراقبت از ناخن پا توجه کنید
  5. سیگار نکشید

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.