با توجه به آسیب یا جراحی، درمان زخم به طور معمول با گذراندن یک سری از مراحل منظم به طور پایدار ادامه می یابد. زخم هایی که طی 30 روز بهبود نمی یابند، مزمن هستند. زخم های تغییر یافته، معمولا در یک یا چند مرحله از بهبود زخم متوقف می شود. 10 عامل شایع  موثر بر بهبود زخم در زخم های مزمن عبارتند از:

 سن بیمار:

در ظرفیت بهبود بسیاری از تغییرات کلی  مربوط به سن وجود دارد.  مطالعات نشان داده است که افراد بالای 60 سال ممکن است به دلیل عوامل مرتبط با تغییرات فیزیکی که با افزایش سن رخ می دهد، بهبود زخم را به تاخیر بیاندازند. علاوه بر چندین بیماری همراه، کاهش پاسخ التهابی بدن، تاخیر در رگزایی و کندتر شدن روند اپیتلیال شدن وجود دارد. برخی از تغییرات قابل مشاهده در پوست به دلیل تغییر در ملانوسیت ها، مانند لکه های ناشی از افزایش سن و همچنین کاهش عملکرد غدد چربی، مربوط به خشکی پوست است. کاهش سنتز کلاژن نیز به ایجاد کندتر اسکار در طول فرآیند بهبود زخم نسبت داده می شود. 

 نوع زخم:

ویژگی های یک زخم می تواند بر سرعت بهبود زخم تأثیر بگذارد. بدیهی است که زخم‌های بزرگ ‌تر نیاز به زمان بیشتری برای التیام دارند، اما شکل زخم نیز می‌تواند در زمان بهبود نقش داشته باشد. زخم های خطی معمولاً سریع تر از زخم های مستطیلی بهبود می یابند و زخم های دایره ای دیرتر بهبود می یابند. علاوه بر این، زمانی که زخم ها دارای بافت نکروزه، خشک شدن و اجسام خارجی باشند، بهبود زخم کندتر است.

عفونت:

تمام شکستگی های پوستی می توانند به باکتری، ویروس یا قارچ اجازه ورود به محل زخم را بدهند. به طور معمول این پاتوژن ها توسط گلبول های سفید خون و سایر اجزای سیستم ایمنی منتقل شده و از بین می روند. هنگامی که عفونت وجود دارد، به سطح حرکت کنید و زخم یا ضایعه ای ایجاد کنید که نیاز به درمان با مراقبت عالی از زخم و شاید تجویز آنتی بیوتیک دارد.

بیماری های مزمن:

بیماران مبتلا به دیابت یا بیماری هایی که بر سیستم گردش خون تاثیر می گذارند ممکن است در بهبود زخم اختلال ایجاد کنند. ترمیم موثر زخم نیاز به جریان خون خوب دارد و شرایط مزمنی که جریان خون را در محل زخم به خطر می اندازد ممکن است نیاز به مداخله درمانی داشته باشد. به افراد مبتلا به زخم های مزمن توصیه می شود برای ارزیابی جامع برای تعیین مداخلات درمانی مناسب با یک متخصص  مشورت کنند.

سوء تغذیه:

در یک بیمار مزمن یا سالمند، سوءتغذیه می تواند منجر به کمبود منابع کافی برای التیام زخم شود. سوءتغذیه ممکن است رخ دهد زیرا عفونت ها پروتئین و کالری مورد نیاز فرد را افزایش می دهند. همچنین، زخم ها می توانند روزانه مقادیر زیادی پروتئین ترشح کنند، به خصوص در مورد زخم های فشاری بزرگ (جراحات) یا زخم های پا. هنگامی که کمبود کالری داشته باشید، بدن می تواند پروتئین را برای انرژی تجزیه کند و توانایی بدن برای بهبود را کاهش دهد.

کمبود هیدراتاسیون:

کمبود رطوبت در سطح زخم می تواند مهاجرت سلولی را متوقف کند، اکسیژن رسانی خون را کاهش دهد و به شدت بهبود زخم را به تاخیر بیندازد. کم‌آبی ناشی از کاهش سدیم یا آب می‌تواند تمام جنبه‌های روند بهبود را به تاخیر بیندازد. در حالی که اکثر مردم به 64 اونس مایع در روز نیاز دارند، فردی که سعی در بهبود زخم دارد باید آب بیشتری بنوشد تا به روند حرکت گلبول های سفید خون به محل آسیب کمک کند تا اکسیژن و مواد مغذی مورد نیاز را تامین کند. بیماری که به طور مناسب هیدراته شده است، ادرار شفاف و معمولاً بی بو خواهد داشت.

گردش خون ضعیف:

از آنجایی که خون اجزای لازم را به بافت می دهد تا روند بهبود زخم اتفاق بیفتد، افرادی که فشار خون پایین یا بیماری عروقی دارند ممکن است مشکلاتی را با تاخیر در بهبود تجربه کنند. گرفتگی یا تنگ شدن رگ‌های خونی یا بیماری‌های قلب، کلیه‌ها و ریه‌ها نیز می‌تواند باعث ایجاد مشکلاتی در بدن شود تا اجزای حیاتی ترمیم زخم، از جمله گلبول‌های سفید خون و اکسیژن کافی را برای بافت‌های آسیب دیده فراهم کند.

ادم:

در حالی که بیشتر آسیب‌های تروماتیک باعث تورم بافتی می‌شوند، ادم بیش از حد می ‌تواند فشار روی رگ‌های خونی را افزایش دهد و در نتیجه گردش خون ضعیف ‌تر در محل زخم ایجاد شود. تورم بافت می تواند ناشی از بیماری های قلبی یا مشکلات عروق خونی باشد. فشرده سازی اغلب در انتقال مایعات به سیستم گردش خون برای کاهش ادم و بهبود مناسب موثر است.

ترومای مکرر:

زخم هایی که به دلیل برش یا فشار وارد شده به سطح به آسیب مجدد ادامه می دهند ممکن است روند بهبود را به تاخیر بیاندازند یا حتی متوقف کنند. ترومای مکرر معمولاً در بیماران بستری رخ می دهد و می توان در یک برنامه منظم آن را با جابجایی دقیق یا استفاده از وسایل تخلیه یا محافظ تحت نظارت یک متخصص مراقبت های بهداشتی درمان کرد. 

رفتارهای بیمار:

متأسفانه، برخی از بیماران از طریق انتخاب سبک زندگی مانند سیگار کشیدن یا نوشیدن بیش از حد الکل به تاخیر در بهبود زخم کمک می کنند. سایر رفتارهای بیمار که ممکن است بر بهبود زخم تأثیر بگذارد عبارتند از فقدان خواب کافی، بلند نکردن ناحیه آسیب دیده، تمیز نکردن مناسب زخم، استفاده از روش های ناکافی پانسمان زخم، مرطوب نگه نداشتن زخم و عدم حرکت کافی. گوش دادن به بیماران و ارائه آموزش دقیق می تواند به رعایت بهتر شیوه های خوب بهبود زخم کمک کند.

source: https://www.kronikyarabakimi.com/kronik-yaralarda-yara-iyilesmesini-etkileyen-faktorler

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.