درمان زخم بستر

زخم فشاری یا زخم بستر یک آسیب شناسی دشوار و پرهزینه است که در بیمارانی که تحرک ندارند و باید دراز بکشند و بنشینند با عوارض مرگ و میر بالا ایجاد می شود. اگر این آسیب شناسی رایج درمان نشود، می تواند باعث عفونت و سپسیس و سپس مرگ شود. رویکرد چند رشته ای در درمان آن مهم است.

زخم‌های فشاری، نکروز و زخم‌هایی هستند که در نتیجه بسته  شدن کامل مویرگ‌های پوست و بافت‌های زیر جلدی در اثر فشارهای طولانی ‌مدت یا مکرر به‌ ویژه در مناطقی از بدن که برآمدگی‌های استخوانی و توقف گردش خون وجود دارد ایجاد می ‌شود.  زخم های فشاری بر اساس ظاهر بالینی در 4 مرحله طبقه بندی می شوند. در مرحله اول، یکپارچگی پوست دست نخورده است، اما قرمزی بیش از 1 ساعت پس از برداشتن فشار باقی می‌ ماند. در مرحله دوم، یکپارچگی درم مختل شده و تشکیل تاول وجود دارد. در مرحله III درگیری در بافت های زیر جلدی تا عضله وجود دارد. در مرحله IV درگیری استخوان و مفصل وجود دارد.

نتایج درمان در زخم های بستر

در مطالعه ای که انجام شد، گزارش شد که 9.2 درصد از بیمارانی که به مدت طولانی در بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند، دچار زخم فشاری بودند. در بخش‌های مراقبت‌های ویژه، این میزان به 11% می ‌رسد.  مشکلات پزشکی اضافی احتمال زخم‌های فشاری را افزایش می ‌دهند.

افراد مسن پرخطرترین گروه برای ایجاد زخم فشاری هستند. در مطالعه ‌ای که در سال 1994 انجام شد، گزارش شد که تقریباً 62 درصد از زخم‌های فشاری در افراد بالای 70 سال رخ می ‌دهد.  در بیماران مسن، ممکن است به دلیل زوال عقل، پیری و ضعف عمومی، به طور مداوم در یک وضعیت دراز بکشند. بیماران مبتلا به عقب ماندگی ذهنی ممکن است با مشکلات مشابهی مواجه شوند.

هنگامی که زخم های فشاری در آنها ایجاد می شود، مراقبت و درمان دشوارتر می شود. بیمارانی که برای مدت طولانی در کما هستند به دلیل از دست دادن هوشیاری مجبورند همیشه در همان وضعیت بمانند. بیمارانی که به دلیل شکستگی های متعدد برای مدت طولانی در گچ باقی می مانند با همین خطر روبرو هستند.   اگر اقدامات احتیاطی کافی انجام نشود، احتمال ایجاد زخم فشاری زیاد است. بیماران پاراپلژیک نیازی به تغییر وضعیت خود احساس نمی کنند زیرا بیمار هیچ گونه ناراحتی یا درد ناشی از ایسکمی به دلیل از دست دادن حس احساس نمی کند. 

از طرف دیگر، از دست دادن قدرت ناشی از فلج عضلات ، توانایی بیمار را برای تغییر مکرر وضعیت از بین می برد. در برش های کامل نخاع، بخش دیستال باقی مانده مدولا پس از مدتی فعالیت بازتابی موضعی خود را باز می یابد و این فعالیت رفلکس باعث انقباضات ناخواسته می شود. انقباضات معمولاً به صورت خم شدن ظاهر می شوند. بنابراین، زخم‌های فشاری در سطوح داخلی هر دو زانو، روی مالئول‌های داخلی و لبه‌های داخلی کف پا، در نتیجه اصطکاک مداوم دو اندام تحتانی که به یکدیگر نزدیک می‌شوند، ایجاد می‌ شود. از طرف دیگر، در طول چنین انقباضاتی، هر دو برآمدگی اصلی تروکانتر برجسته تر می شوند و ممکن است زخم تروکانتریک در نتیجه خوابیدن طولانی مدت بیمار به پهلو ایجاد شود. 

گرافت های پوستی با ضخامت جزئی و فلپ های پوستی اولین روش های توصیف شده برای درمان جراحی زخم های فشاری بودند. انتخاب روش جراحی هم به وضعیت عمومی بیمار و هم به محل، اندازه و عمق زخم بستگی دارد. پیوند پوست را می توان برای زخم های فشاری سطحی اعمال کرد. با این حال، با نرخ 30٪ شکست می خورد. بنابراین، فلپ‌های پوستی موضعی و فلپ‌های پوستی عضلانی به طور کلی برای بسته شدن زخم ترجیح داده می‌شوند.

مواد و روش ها:

نتایج درمان در زخم های بستر

پس از مراجعه بیماران ، اقداماتی برای کاهش اثرات فشار انجام می شود. از جمله این اقدامات تغییر وضعیت بیمار هر 2 ساعت، استفاده از تشک های بادی برای اطمینان از توزیع برابر وزن بیمار در هر نقطه و استفاده از یک بالش اسفنجی با سوراخ در وسط به قسمت هایی از بدن است که با آن مطابقت دارد. درمان سیستمیک   و مراقبت موضعی زخم اعمال می شود. در صورت عفونی شدن زخم،  تزریق به مدت 10-7 روز طبق کشت و آنتی بیوگرام و در صورت تمیز بودن زخم، چند روز قبل از عمل به منظور پیشگیری شروع می شود.

بافت های بی جان در هر پانسمان تمیز می شود. بیماران به طور متوسط ​​طی 2 یا 3 هفته برای عمل جراحی آماده می شوند.  بیمارانی که وضعیت عمومی آنها پایدار ، زخم‌هایشان از بافت‌های نکروز پاک ، لبه‌های زخم شروع به انقباض کرده و هموگلوبین و پروتئین کل در حد نرمال بود، کاندیدهای مناسبی برای درمان جراحی در نظر گرفته می شوند. اسپاسم غیرقابل کنترل عضلانی با شل کننده های عضلانی تجویز شده قبل و بعد از جراحی تسکین می یابد. 

در درمان جراحی زخم فشاری، زخم به طور کامل برداشته می شود. تمام استخوان های آلوده برداشته   و خطوط برآمدگی استخوان اصلاح می شود. نقص آشکار شده با فلپ هایی با خون رسانی خوب بدون باقی ماندن فضای مرده بسته می شود. درن های فشار منفی در همه بیماران استفاده و پس از 3 تا 7 روز بسته به میزان مایع برداشته می شود. پس از عمل، بیماران حداقل به مدت 21 روز مجاز به دراز کشیدن در ناحیه عمل  نیستند.  

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.