به طور کلی، زخم ها را می توان به عنوان بسته (جایی که پوست سالم می ماند) یا باز طبقه بندی کرد. در زخم ‌های باز، پوست با ترک ‌خوردگی باز می‌ شود و بافت زیرین در معرض محیط بیرون قرار می‌ گیرد که آن را در برابر خونریزی و عفونت آسیب ‌پذیرتر می ‌کند.

علل، انواع و علائم زخم های باز:

خراشیدگی: اینها زخم های کم عمق و نامنظم لایه های بالایی پوست هستند که به دلیل برس زدن پوست با سطح زبر یا سطح صاف با سرعت زیاد (دویدن) می باشد. معمولاً با خونریزی جزئی تا بدون خونریزی، با مقداری درد که مدت کوتاهی پس از آسیب اولیه فروکش می کند، ظاهر می شود.

پارگی: زخم هایی مانند پارگی با لبه های پاره شده نامنظم هستند که معمولاً عمیق تر از ساییدگی ها هستند و باعث درد و خونریزی بیشتر می شوند. پارگی ها معمولاً در اثر ضربه یا تماس با یک جسم ایجاد می شوند. مانند ضربات سخت  یا تصادف.

بریدگی ها: این بریدگی ها به احتمال زیاد نتیجه یک عمل جراحی یا برش پوست با یک جسم تیز هستند. مانند چاقوی جراحی، چاقو و قیچی. برش ها عمدتاً به شکل خطی با لبه های تیز و صاف هستند.

بسته به عمق و محل زخم، یک برش می تواند تهدید کننده زندگی باشد و باعث آسیب جدی شود. به خصوص اگر اندام های حیاتی، رگ های خونی اصلی یا اعصاب را درگیر کند.

خلیدگی ها: زخم‌های گرد کوچکی هستند که از اجسام با نوک‌های نازک به وجود می‌آیند. مانند سوزن، ناخن یا سایر اشیاء مخروطی و دندان در موارد گزش انسان یا حیوان . اندازه زخم، عمق، خونریزی و درد ارتباط مستقیمی با اندازه و نیروی جسم ایجاد کننده دارد.

نافذ: این نوع زخم می تواند در اثر هر جسم یا نیرویی ایجاد شود که از طریق پوست به اندام ها یا بافت های زیرین نفوذ کند. دارای اندازه ها، اشکال و ارائه های متغیر است. بسته به علت، زخم های نافذ می توانند تهدید کننده زندگی باشند و باعث آسیب جدی شوند. به خصوص اگر اندام های حیاتی، رگ های خونی اصلی یا اعصاب درگیر باشد.

جراحات ناشی از گلوله: زخم های نافذی در نظر گرفته می شوند که منحصراً در اثر گلوله های اسلحه گرم (تفنگ و غیره) ایجاد می شوند. این زخم ها در ورودی منظم، گرد و کوچک تر از اندازه گلوله هستند. زخم های ورودی بسته به فاصله شلیک گلوله ممکن است دارای آثار سوختگی یا دوده در لبه ها و بافت اطراف باشند. اگر گلوله تمام بدن را طی کند، زخم خروجی شکلی نامنظم خواهد داشت که بزرگ تر از زخم ورودی است و معمولاً خونریزی بیشتری دارد. گلوله ها در یک خط مستقیم در بدن حرکت می کنند، مگر زمانی که به استخوان برخورد کنند. اگر به استخوانی برخورد کنند، می توانند آن را  یا به سمت دیگری منحرف شوند. جدای از خطری که برای اندام‌های حیاتی یا رگ‌های خونی اصلی ایجاد می ‌کند، حرکت سریع و چرخشی گلوله ممکن است باعث آسیب جدی به بافت اطراف آن شود.

به طور کلی، زخم های باز ممکن است یک یا چند مورد از عوارض زیر را داشته باشند:

عفونت ها: به جز بریدگی های جراحی، بیشتر زخم های باز ناشی از اشیاء کثیف و آلوده هستند که حامل انواع مختلف باکتری ها و ارگانیسم ها هستند. زخم عفونی ممکن است با بوی بد، چرک یا تخلیه زرد رنگ، تب و درد ظاهر شود.

التهاب: این می تواند ناشی از پاسخ ایمنی بدن به یک ماده خارجی باشد که باعث زخم شده است. التهاب می تواند ناحیه زخم را قرمز، داغ، متورم و دردناک کند. از دست دادن عملکرد: چه به دلیل درد یا خود ضربه، از دست دادن عملکرد می تواند موقت یا دائمی باشد، بسته به وسعت زخم و آسیب به اندام یا ناحیه آسیب دیده.

جای زخم: بسیاری از زخم‌های باز پس از بهبود، اسکار  باقی می ‌گذارند و برخی حتی ممکن است باعث تغییر شکل ناحیه آسیب ‌دیده شوند. به خصوص با زخم های نافذ، گلوله یا پارگی عمیق.

گزینه های درمانی برای زخم های باز:

درمان زخم های باز به شرح زیر است:

خونریزی را متوقف کنید: به مدت بیست تا سی دقیقه با یک باند تمیز روی زخم فشار ملایمی وارد کنید. سعی کنید از معاینه مکرر خودداری کنید تا ببینید آیا خونریزی متوقف شده است، زیرا ممکن است در صورت لزوم از لخته شدن خون جلوگیری شود.

زخم را تمیز کنید: جسم (های عامل) را بردارید، زخم را با آب تمیز بشویید و آن را با محلول استریل (با یک سرنگ آبیاری) بشویید تا باکتری ها یا بقایای باقیمانده از بین بروند. در برخی موارد، دبریدمان جراحی برای برداشتن بافت مرده و تمام مواد خارجی که در طول تمیز کردن اولیه نمی ‌توان برداشت، ضروری است. حذف زباله از لباس ها، خاک، شیشه، گلوله، فلزات یا سایر منابع می تواند خطر عفونت را کاهش دهد و محیطی تمیز را فراهم کند که روند بهبود را بهتر می کند.

آنتی بیوتیک موضعی: برای کاهش خطر عفونت، یک لایه نازک از پماد آنتی بیوتیک را روی زخم قرار دهید.

بستن زخم: زخم ها را می توان با بخیه ها، منگنه ها، نوارهای چسب پوستی یا پانسمان های زخم بانداژ استریل (برای ساییدگی) بست. بسته شدن زخم هر بافت جدا شده را به هم نزدیک می کند و هر عضو یا بافت آسیب دیده را ترمیم می کند تا روند بهبود را بهبود بخشد. با این حال، در موارد زخم های جراحی عفونی، ممکن است زخم پس از جراحی باز بماند تا زمانی که عفونت برطرف شود. بسته شدن زخم عفونی می تواند منجر به عوارض بیشتر و عدم بهبود مناسب شود.

تعویض پانسمان: پانسمان زخم را حداقل یک بار در روز عوض کنید، به خصوص زمانی که از خون یا زهکشی خیس شده باشد.

کزاز: اگر بیش از پنج سال از آخرین واکسیناسیون کزاز گذشته باشد، باید واکسن تقویت کننده یا جدید کزاز تزریق شود. این امر به ویژه در موارد زخم های عمیق، کثیف، آلوده یا در زخم های ناشی از گزش انسان یا حیوان بسیار مهم است.

 

source: https://www.woundcarecenters.org/article/wound-basics/open-wound-basics

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.