درمان قطعی زخم بستر

درمان قطعی زخم بستر


علیرغم پیشرفت های صورت گرفته در مراقبت از بیماران در سال های اخیر، زخم فشاری از جمله مشکلات جراحی است که مراقبت، درمان و توانبخشی پس از درمان دشوار است. مهم نیست که کدام روش درمانی در زخم فشاری انتخاب می شود، عود یک مشکل رایج است.  در نهایت، مداخلات برای پیشگیری از زخم فشاری و آموزش بیمار باید بخشی از درمان در هر مورد باشد. می تواند در مداخلات پیشگیری از آن به ما کمک کند. اگرچه می تواند در هر جایی که تحت فشار باشد ایجاد شود، شایع ترین نواحی ساکروم، پاشنه پا، ایسکیوم و تروکانتر است. 

در بررسی 2000 مورد،  توزیع آناتومیکی زخم‌های فشاری را به ترتیب 28% ایسکیال، 19% تروکانتر، 17% ساکرال و 36% موارد دیگر (مانند پاشنه، مالئول، زانو) تعیین کردند. در  108مورد  دیگر ، 47% ساکرال، 27% تروکانتر، 15% ایسکیال، و 11% موارد دیگر (پاشنه پا، مالئول، آرنج و پشت). در کشور ما، زخم‌های فشاری خاجی با 43% اولین و ناحیه تروکانتر با 29% در رتبه دوم و ایسکیوم با 20% در رتبه سوم قرار گرفتند. دلیل شایع بودن زخم فشاری ایسکیال در جوامع غربی این است که شرایط توانبخشی بهتر است و بیماران سریع تر به حالت نشسته می آیند. در کشور ما بیماران به دلایلی مانند سطح تحصیلات پایین و مشکلات اقتصادی، زمان بیشتری را در وضعیت خوابیده یا پهلو می گذرانند که به دلیل توانبخشی طولانی تر و سازگاری با زندگی روزمره است. این توضیح می دهد که چرا زخم های فشاری خاجی در موارد ما شایع هستند.

درمان قطعی زخم بستر
درمان قطعی زخم بستر

درمان زخم های فشاری:

درمان زخم های فشاری را می توان در دو عنوان اصلی دسته بندی کرد: درمان سیستمیک و درمان موضعی.

در درمان سیستمیک ابتدا باید تغذیه بیمار اصلاح شود. در اینجا هدف تعادل نیتروژن مثبت بیمار برای جلوگیری از تخریب بافت، افزایش قدرت بازسازی بافت ها و مقاومت آنها در برابر تروما است. 

برای این منظور به بیماران داروهای مولتی ویتامین با پروتئین فراوان و غذاهایی با کالری بالا داده می شود. مقدار و مقادیر خون بیمار نیز بسیار مهم است. لازم است قبل از مداخله سطح هموگلوبین این بیماران بالاتر از 15-12 گرم در 100 میلی لیتر افزایش یابد. عفونت های همزمان در بیمارانی که زخم فشاری دارند شایع است. کاتتر مثانه یا تجویز خودسرانه بیمار ممکن است در 3/1 بیماران پاراپلژیک باعث عفونت ادراری شود. اگر این عفونت ها درمان نشوند، سپسیس می تواند منبع باکتریمی باشد. در آسیب های نخاعی در سطح بالا، عفونت ریه ممکن است به دلیل عملکرد ضعیف دیافراگم ایجاد شود. توانبخشی ریوی در این بیماران ضروری است.

درمان موضعی به 2 بخش تقسیم می شود: درمان محافظه کارانه و جراحی. در درمان محافظه کارانه ابتدا باید در مدت کوتاهی فشار از روی بیمار برداشته شود. هدف جلوگیری از گسترش بیشتر زخم است. ساده ترین روش کاهش فشار، چرخاندن بیمار در فواصل زمانی معین است. کاهش فشار به مدت 5 دقیقه هر 2 ساعت کافی است. سیستم های پشتیبانی بسیاری برای به حداقل رساندن فشار در بیمار فلج ایجاد شده است. 

این سیستم ها به دو دسته دینامیک و استاتیک تقسیم می شوند. در میان استاتیک ها، مواد پانسمان مختلف، بالش های ساخته شده از موادی مانند اسفنج یا ژل سیلیکون وجود دارد. از جمله دستگاه های دینامیکی که در حال حاضر استفاده می شود، بلبرینگ های جریان هوا هستند. به بیمارانی که از ویلچر استفاده می کنند باید آموزش داده شود که با استفاده از دست های خود هر نیم ساعت یکبار خود را بلند کرده و در نتیجه اجازه خون رسانی به بافت را بدهند و باید به آنها توصیه شود از استفاده بیشتر از 2 ساعت از صندلی خودداری کنند. علاوه بر این موارد، کاهش رطوبت پوست، بهداشت اطراف زخم و ماساژهای تقویت کننده گردش خون نیز مهم است. از حرکات خشن که باعث اصطکاک می شود باید هنگام تعویض ملحفه ها یا انتقال بیمار خودداری شود. این روش های حفاظتی باید با دقت اعمال شوند.

از آنجایی که عود در درمان جراحی زخم‌های فشاری، به ‌ویژه در زخم‌های فشاری ایسکیال رایج است، هنگام برنامه ‌ریزی فلپ‌ها برای درمان جراحی، باید مراقب بود که به نواحی فلپ مجاور آسیب وارد نشود. دبریدمان اولین گام در درمان جراحی زخم فشاری است. پس از دبریدمان، نقص آشکار شده با فلپ های پوستی یا ماهیچه ای مناسب پوشانده می شود. 

زخم‌های فشاری سطحی و کوچک که در ناحیه خاجی موضعی هستند، می‌توانند با فلپ‌های پوستی موضعی بسته شوند. از سوی دیگر، فلپ‌های پوستی عضلانی باید برای زخم‌های فشاری بزرگ و عمیق ساکرال ترجیح داده شوند. ارجح ترین عضله ، عضله سرینی   است. در بیماران   با زخم فشاری ساکرال با حفره‌های بزرگ و عمیق، اولین انتخاب ما فلپ عضلانی- پوستی گلوتئوس ماکسیموس و فلپ پیشرفته V-Y دو طرفه یا یک طرفه در زخم‌های فشاری کوچک و کم عمق است.

 زخم فشاری ایسکیال ناحیه ای است که علیرغم بازسازی موفقیت آمیز، بیشترین میزان عود را دارد. 

به هر حال، طب پیشگیرانه در درمان زخم فشاری بسیار مهم است. برای پیشگیری از زخم فشاری باید اقدامات لازم انجام شود و آموزش این موضوع به بیماران و بستگان آنها برای مراقبت منظم و موثر از بیمار ضروری است. اگر زخم فشاری رخ داده باشد، درمان جراحی باید در اسرع وقت برنامه ریزی شود تا روند بهبود بیماری تسریع شود. 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.