اگر زخم پای دیابتی درمان نشود، می تواند منجر به عواقب جدی تا قطع عضو شود.

 سطح قند تنظیم نشده در پا می تواند باعث:

  • از دست دادن حس (نوروپاتی)
  • گرمی
  •  سردی
  •    درد
  • کاهش یا از بین رفتن کامل حس شود.

گفته می شود که امروزه تقریباً 350 میلیون نفر در جهان از دیابت رنج می برند. بیان شده است که بروز دیابت از اولین گزارش جهانی منتشر شده توسط سازمان بهداشت جهانی در سال 1980، 4 برابر شده است و توضیح داده می شود که این افزایش چشمگیر به دلیل افزایش دیابت نوع 2 به دلیل افزایش اضافه وزن و چاقی است. 

پس چرا زخم پای دیابتی رخ می دهد؟

زخم پای دیابتی به دلیل اکسیژن رسانی و تغذیه ناکافی بافت در نتیجه بیماری های عروقی مانند اختلال گردش خون در وریدهای پا، باریک شدن یا انسداد شریان های زیر زانو ایجاد می شود که به دلیل سطح نامنظم قند ایجاد می شود. عوامل دیگری که بر این امر تأثیر می گذارد ممکن است کلسترول بالا، فشار خون بالا یا سیگار کشیدن باشد.

وقتی صحبت از اختلالات گردش خون مانند تنگی و انسداد در رگ‌های پا و ساق پای بیمار می‌شود، اکسیژن و مواد مغذی کافی که بافت‌ها را تغذیه می‌کنند، نمی ‌توانند در منتهی‌ترین قسمت بدن به پاها برسد. در این صورت ممکن است بافت ها بمیرند و حتی باعث ایجاد مشکل قانقاریا در پاها و ساق پاهای بیمار شوند. علاوه بر این، بسته به اختلال گردش خون، می تواند باعث ایجاد زخم پای دیابتی در بیمار شود.

به دلیل گرفتگی عروق، ممکن است آنتی بیوتیک هایی که برای درمان عفونت در زخم موجود داده می شود، با سرعت مطلوب به بافت ها نرسد.

درمان عفونت بیمار ممکن است به دلیل گرفتگی عروق طولانی شود. ممکن است مشکلات و مشکلاتی در روند درمان زخم مزمن پا ایجاد شود.

در دیابت درمان نشده و کنترل نشده، مشکلات مربوط به اعصاب در پاها   باعث کاهش درد، دما و حس لامسه بیمار می شود. ناتوانی در احساس درد اجسام خارجی مانند ناخن و سوزن که به دلیل از دست دادن حس در اثر نوروپاتی باعث سوراخ شدن پا می شود باعث می شود که دیر متوجه زخم شد.  چنین آسیب های ناشناخته ای، راه را برای عفونت زخم پای دیابتی هموار می کند و زخم های ناشی از آن می توانند پیشرفت کنند. همچنین در بیماران دیابتی که از سردی پاهای خود شکایت دارند و برای گرم شدن پاهای خود را به اجاق گاز و بخاری نزدیک می کنند، سوختگی نیز ممکن است رخ دهد. از آنجایی که ناخن های فرورفته باعث درد نمی شوند، بیمار تنها زمانی متوجه این وضعیت می شود که عفونت رخ دهد و پا متورم شود. 

حتی تخریب پوست ناشی از مراقبت از پا، کوتاه کردن ناخن یا سوهان زدن بدون همراهی متخصص می تواند باعث ایجاد زخم پای دیابتی شود.

اگر زخم پای دیابتی درمان نشود چه نوع بیماری هایی ممکن است ایجاد شود؟

از آنجایی که زمان بهبود زخم پای دیابتی بیشتر طول می کشد، ممکن است کنترل عفونت دشوار باشد. در این مورد، حتی وضعیتی که ما آن را سپسیس می نامیم، ممکن است با مخلوط شدن عفونت در خون ایجاد شود. این وضعیت می تواند منجر به نتایج خطرناکی حتی از دست دادن بیمار شود و همچنین پیشرفت عفونت در بافت به استخوان های پا باعث از دست دادن اندام می شود. عفونتی که نمی توان آن را برای مدت طولانی کنترل کرد، ممکن است برای کلیه های بیمار مشکلاتی ایجاد کند، زیرا روند مصرف آنتی بیوتیک را طولانی می کند.

مراقبت از زخم پای دیابتی چگونه باید باشد؟ پانسمان زخم پای دیابتی چگونه باید باشد؟ زخم پای دیابتی چگونه بهبود می یابد؟

زخم پای دیابتی یک اتفاق ساده نیست که واحدی به تنهایی بتواند آن را درمان کند. این یک کار تیمی است. پروتکل درمان زخم بسته به فرد و بیمار متفاوت است و پانسمان های مناسب برای مراقبت از   زخم موجود پا انجام می شود. روش های زیادی وجود دارد که ما در اینجا استفاده خواهیم کرد، درمان های اولتراسونیک را می توان انجام داد. سطح نامنظم قند در بیماران دیابتی از ترشح فاکتور رشد اپیدرمی مورد نیاز برای بهبود زخم ها جلوگیری می کند.

زخم پای دیابتی نیاز به رویکرد چند رشته ای دارد.  باید قند بیمار را تنظیم کرد ، در صورت نیاز آنژیوگرافی انجام شود و در صورت وجود مشکل عروقی با این روش جراحی یا با روش‌های خاص رادیولوژی مداخله‌ای، رگ‌ها باز شوند. تیم ها با استفاده از امکانات پزشکی پیشرفته امروزی و تغذیه بیمار باید تنظیم شود.

اگر عفونتی در بافت یا استخوان  تشخیص داده شود، باید درمان آنتی بیوتیکی مناسب ترتیب داده شود. در صورت وجود بافت‌های عفونی و مرده  باید با جراحی یا دستگاه‌های مخصوص موجود، از ناحیه زخم خارج شوند. علیرغم اجرای تمام این فرآیند درمانی، اگر تمام روش ها امتحان شده و نتیجه ای حاصل نشده باشد، باید تصمیم به قطع آن گرفته شود. در شرایط امروزی، با روش های نوین درمانی درمان زخم امکان پذیر است.

تا حد امکان نباید تصمیمات قطع عضو بگیریم یا از آن جلوگیری کنیم زیرا احتمال قطع عضو دوم در 5 سال اول در این بیماران 50 درصد است و امید به زندگی در 50 درصد افراد قطع شده به طور متوسط ​​5 سال کاهش می یابد.

درمان آنتی بیوتیکی زخم پای دیابتی:

درمان تجربی آنتی بیوتیکی معمولاً قبل از کشت و آنتی بیوگرام در عفونت های دیابتی انجام می شود. آنتی بیوتیک های طیف باریک برای پوشاندن کوکسی های هوازی گرم (+) (استافیلوکوک و استرپتوکوک) برای عفونت های سطحی و خفیف ترجیح داده می شوند. آنتی بیوتیک ها باید برای زخم های قانقاریا، ایسکمیک و بدبو استفاده شود، زیرا ممکن است گرم (-) و بی هوازی اضافه شده باشد. به طور کلی 60-40 درصد از بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار می گیرند.

 

source: https://meraklihastalar.com/diyabetik-ayak-yaralari.html

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.