درمان انواع زخم

زخم آسیبی است که پوست یا سایر بافت های بدن را می شکند. زخم ها می توانند باز، با پوست شکسته و بافت بدن در معرض دید باشند، یا در صورت آسیب به بافت زیر پوست سالم و بسته باشند.

تقریباً هر فردی در مقطعی از زندگی خود یک زخم باز را تجربه می کند، اما میزان شدت آن بسته به نوع آن به طور قابل توجهی متغیر است:

  • زخم های نافذ
  • زخم های خلیدگی
  • زخم ها و برش های جراحی
  • سوختگی حرارتی، شیمیایی یا الکتریکی
  • زخم های گلوله یا سایر پرتاب های با سرعت بالا که می توانند به بدن نفوذ کنند
  • تروما  
  • ساییدگی
  • پارگی

درمان انواع زخم

زخم‌های بسته اغلب به دلیل ضربه‌های بلانت ایجاد می‌ شوند، و اگرچه بافت آسیب دیده در معرض دید قرار نمی ‌گیرد، می‌ تواند خونریزی و آسیب به ماهیچه‌های زیرین، اندام‌های داخلی و استخوان‌ها داشته باشد.

انواع زخم های بسته عبارتند از:

  • کوفتگی – ترومای بلانت که باعث آسیب فشاری به پوست و/یا بافت‌های زیرین می‌شود
  • تاول
  • سروما – ناحیه ای پر از مایع که در زیر پوست یا بافت ایجاد می شود
  • هماتوم – یک ناحیه پر از خون که در زیر پوست یا بافت ایجاد می شود (زمانی که آسیب عروق خونی داخلی به شریان یا ورید ایجاد می شود)
  • له شدگی

زخم ها:

  چهار نوع اصلی آن وجود دارد – فشاری، وریدی، شریانی و نوروپاتیک. زخم های وریدی و شریانی زخم های عروقی هستند که در اثر مشکلات سیستم گردش خون ایجاد می شوند. همانطور که از نام آنها پیداست، به ترتیب ناشی از جریان ناکافی خون در سیاهرگ ها و شریان ها هستند. هر دو نوع دردناک هستند و بیشتر در پاها یا ساق پاها دیده می شوند و می توانند منجر به عفونت هایی مانند سلولیت شوند.

از سوی دیگر، زخم‌های نوروپاتیک ممکن است بدون درد باشند، زیرا از ضربه‌های جزئی ناشی می‌شوند که به دلیل از دست دادن حس، شناخته شده به عنوان نوروپاتی محیطی، متوجه آن نشده‌اند. نوروپاتی محیطی با توانایی تشخیص آسیب‌ها تداخل می‌ کند و باعث می‌شود که بیماران ناآگاهانه بر روی نقاط فشار اندام ، فشار وارد کنند تا زمانی که زخم ایجاد شود. دیابت شایع ترین علت نوروپاتی محیطی و زخم های نوروپاتیک است. اگر بیماری عروق محیطی نیز وجود داشته باشد، خطر عفونت بیشتر است و گاهی اوقات ممکن است قطع عضو لازم باشد.

علائم زخم:

علائم زخمشایع ترین علائم زخم ها درد، تورم و خونریزی است. بسته به محل و نوع آسیب، برخی از زخم ها بیشتر از بقیه درد می کنند، خونریزی می کنند و متورم می شوند. زخم های جزئی مانند بریدگی، خراشیدگی و کبودی بسیار شایع هستند و معمولاً نیازی به مراقبت پزشکی ندارند. اما برخی از آنها، از جمله زخم های عفونی، برای حفظ عملکرد و جلوگیری از عوارض نیاز به درمان دارند. علائم زخم عفونی شامل درد، قرمزی، ترشح و چرک در زخم است.

زخم های دیگری که اغلب نیاز به مراقبت های پزشکی دارند موارد زیر هستند:

  • در نتیجه نیروی قابل توجه یا تروما هستند
  • علیرغم فشار و بالا رفتن، به طور مداوم خونریزی دارند
  • برای بسته شدن نیاز به بخیه دارند
  • ناشی از گاز گرفتن حیوان است
  • به راحتی تمیز نمی شود

زخم ‌های جراحی عبارتند از بریدگی در پوست توسط چاقوی جراحی . آنها معمولا با بخیه بسته می شوند اما گاهی اوقات برای بهبود باز گذاشته می شوند. زخم های جراحی بسته به میزان آلودگی یا تمیز بودن زخم، خطر عفونت و محل قرارگیری زخم روی بدن به یکی از چهار دسته (  I، II، III و IV ) طبقه بندی می شوند. علائم عفونت پس از جراحی شامل افزایش درد و قرمزی در اطراف زخم، تاخیر در التیام زخم، ترشح زخم یا وجود چرک یا بوی بد است. داشتن یک مشکل پزشکی مانند دیابت یا ضعف سیستم ایمنی و همچنین سیگار کشیدن، افزایش سن و چاقی می تواند خطر ابتلا به عارضه محل جراحی را در فرد افزایش دهد.  

زخم‌های مزمن و غیر التیام‌ یافته زخم‌هایی هستند که به موقع و معمولاً در بازه زمانی چهار هفته تا سه ماه پیشرفت نمی‌ کنند.

عوامل زیادی در ایجاد زخم‌های مزمن و غیر التیام‌ پذیر نقش دارند، از جمله بیماری‌های سیستمیک، سن و ضربه‌های مکرر، و همچنین شرایطی مانند:

  • دیابت، کم خونی، سرطان و سایر شرایط پزشکی طولانی مدت از جمله آرتریت و بیماری کلیوی
  • مشکلات قلبی، مانند فشار خون بالا، بیماری قلبی یا واریس
  • بی تحرکی، مانند وابستگی روی ویلچر یا تخت
  • عادات مضر مانند سیگار کشیدن، رژیم غذایی ناسالم یا کم تحرکی
  • سیستم ایمنی ضعیف ناشی از شیمی درمانی، داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی یا شرایط پزشکی مانند ایدز
  • زخم های عفونی
  • مشکلات گردش خون
  • سابقه زخم
  • داروهای خاص

علائم زخم‌های مزمن و غیر التیام ‌بخش مشابه زخم‌های عفونی است و شامل چرک، قرمزی یا گرمی اطراف زخم، بوی بد، افزایش درد، تیره شدن پوست در لبه‌ها و تب است.

عوارض زخم:

عفونت زخم

شایع ترین عارضه زخم ها عفونت است. اگر عفونت تشخیص داده نشود یادرمان نشود، می تواند باعث سلولیت – یک عفونت باکتریایی پوستی دردناک – شود یا به بافت و استخوان زیرین گسترش یابد، وضعیتی که به نام استئومیلیت شناخته می شود. زخم های عفونی همچنین می تواند منجر به سپسیس شود که می تواند باعث نارسایی اندام ها و در موارد شدید مرگ شود.

 

هنگامی که زخم در بستر زخم دارای بافت مرده باشد، به آن زخم نکروز می گویند. دو نوع بافت نکروزه اصلی در این نوع زخم ها وجود دارد – اسکار و اسلاف. زخم های اسکار ظاهری خشک، ضخیم دارند که اغلب قهوه ای  یا سیاه است. زخم های اسلاف  زرد، خرمایی، سبز یا قهوه ای هستند و ممکن است مرطوب، شل و رشته ای باشند.  

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.