تست‌های ساده که نیازمند حداقل ابزار یا بدون ابزار هستند شامل:

از فشار سیستولیک شریان براکیال هر ارنج و فشار سیستولیک شریان تیبیال خلفی و دورسالیس پدیس هر مچ پا، استفاده می‌شود و برای هر پا جداگانه محاسبه می‌گردد. بیمار به مدت حداقل ١٠ دقیقه در حالت سوپاین (درازکش) قرار می‌گیرد تا بستر عروقی و فشار شریانی تعدیل گردد.

لمس نبض:

زمانی که سایر متدهای تعیین‌کننده مشکلات عروقی و ایسکمی در دسترس نیستند، لمس نبض‌های دور سال پدال (پشت پایی) غربالگری اولیه را تشکیل می‌دهد و نیازمند ابزار خاصی نیست.

  • در این تست آزمایش‌کننده نبض شریان‌های تیبیال خلفی و قدامی را با لمس ارزیابی می‌کند.
  • نبض شریان تیبیال خلفی دقیقاً پشت مالئول (قوزک) داخلی لمس می‌شود.
  • نبض شریان تیبیالیس قدامی، در نقطه وسط بین دو مالئول و به‌صورت عمقی‌تر لمس می‌شود؛ در محل برجستگی استخوان ناویکولار.
  • نبض با دو انگشت دست غالب گرفته می‌شود: اشاره و میانی.
  • برای لمس دورسالیس پدیس، در پشت پا و لترال (جانبی) به تاندون اکستانسور شست پا، دنبالش باشید

یک پای دیابتی با نوروپاتی و بدون ایسکمی، به‌صورت اندام گرم و با نبض جهنده خود را نشان می‌دهد. 

توجه: جهت افتراق (زخم فشاری) و (زخم پای دیابتی) به نبض اعتماد نداشته باشید؛ ولی همه ارزیابی‌ها را انجام دهید.

همچنین ممکن است PAD  به‌رغم نبض قابل‌لمس وجود داشته باشد.

کاف اسفینگومانومتر (فشارسنج) بالای مالئول (قوزک) بسته می‌شود.

(در محدوده بالای مالئول تا ٢.۵ سانت بالای مالئول متغیر است، بسته به گایدلاین مورداستفاده) اگر نسبت فشار مچ پا به براکیال کمتر مساوی ٩ دهم باشد، بیمار به متخصص عروق ارجاع می‌شود تا با متدهای حساس‌تری ارزیابی شود.

بیماران دیابتی ممکن است سفتی شریانی و MAC کلسیفیکاسیون شریان مدیال، در ساق پا و پا داشته باشند که باعث کاهش قابلیت انعطاف شریان‌ها می‌شود .MAC  قابلیت انعطاف عروق را کاهش داده و می‌تواند باعث افزایش کاذب اندکس مذکور شود و تفسیرش را مشکل سازد.

 

 

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.